Travelogue

Tijdens mijn reizen verzamel ik meestal drie of vier verhalen die ik dan via email deel met vrienden. En omdat zij die verhalen zeer onderhoudend vinden, vinden anderen dat misschien ook. Een reisverhaal is geboren.

Van: Ilse

Aan: Harold F.

Datum: 9 oktober 2007

Betreft: Het waren de kaboutertjes

Nou, ik heb er niet één gezien, maar inderdaad, misschien waren het de kaboutertjes. Laten we hopen dat ze ook auto audiosystemen repareren.

In de afgelopen twee dagen, tijdens mijn verkenning van zuidoost Ierland, werden de verschillen met Nederland duidelijk. Zondag reed ik rond in Wexford, Kilkenny en Tipperary. Maandag ging ik op pad in het graafschap Wicklow, waar ik verschillende bezienswaardigheden bezocht en prachtige routes volgde. In die eerste twee dagen in Ierland bewonderde ik de plaatsen Cashel, het middeleeuwse Kilkenny en het kloostercomplex van Glendalough. Wat me het meest opviel, was het gemeenschapszin dat er heerste onder de Ieren, in straten, parken en kerken. Zelfs in de lange discussies op de radio over sociale thema's, en het voorlezen van de overlijdensadvertenties, weerklonk deze betrokkenheid. Het leek hand in hand te gaan met een verfrissende gemoedelijkheid in het verkeer.

Gisteravond kreeg ik mijn auto terug. Ik kijk uit naar het vervolg van mijn reis. Ik heb mijn plannen herzien en eerdere reserveringen geannuleerd, om te passen binnen resterende tijd en budget. Omdat de auto de reparatie niet waard is in verband met geplande verkoop, vormen de extra kosten van onderdelen, arbeid, accommodatie en autohuur, in totaal ongeveer 800 euro, een grote tegenslag. Zowel financieel als spiritueel. Ik ben van plan om wat geld besparen door te kamperen en daar waar campings al gesloten zijn voor de winter, neer te strijken in een hostel. Hierdoor bespaar ik automatisch op maaltijden, aangezien ik ondervonden heb dat het eten in een pub, in tegenstelling tot alle geweldige verhalen, in werkelijkheid vrij duur is, zelfs als je een 'vroege vogel' bent.

Tot mijn ontzetting onthulde een testrit vanmorgen nieuwe defecten. Nu de versnellingsbak weer werkte, informeerde mijn snelheidsmeter me consequent dat ik nul kilometer per uur reed, het interieur van de auto walmde een onbestemde afschuwelijke stank en zal dat nog dagen doen, en mijn zeer gewaardeerde audiosysteem was een jammerlijke dood gestorven. Mr. Goldsmith had meer dan één zekering laten springen.

John schoot opnieuw te hulp en dirigeerde me naar mr. Goldsmith's werkplaats. Wat ik er aantrof was niet mooi, maar verklaarde wel de verschrikkelijke geur. En, zoals later bleek, hoe modder de snelheidsmeter kon deactiveren. De doodse stilte waarmee ik begroet werd, vertelde me dat ik niet welkom was. En ook al was het in perfecte staat op het moment dat ik mijn auto aan zijn zorg toevertrouwde, mr. G. hield nu hardnekkig vol dat hij de radio / cd speler niet had aangeraakt. Typisch geval van ’de kaboutertjes hebben het gedaan’. Het kostte de deskundigen ongeveer een uur om de snelheidsmeter te repareren en te concluderen dat het radio probleem voor hen onoplosbaar was. Nadat ik uiteindelijk een kleine restitutie kreeg, ging ik - vol hoop - op weg.

Het kostte me meer dan zes uur en 320 kilometer om het Beara schiereiland te bereiken. Momenteel kampeer ik in Michael en Mary Moriarty's Creveen Lodge Caravan & Camping Park. Nu al ben ik voorzien van een goede adviezen en tips van een Belgisch echtpaar. Ze zijn hier vaste bezoekers en de enige andere kampeerders. Tijd om naar bed te gaan, ik laat binnenkort weer iets van me horen.

Ilse

Postsciptum: Terug in Nederland zou blijken dat mr. G. ook vergeten was de moeren van het motorblok weer vast te draaien.