Travelogue
Tijdens mijn reizen verzamel ik meestal drie of vier verhalen die ik dan via email deel met vrienden. En omdat zij die verhalen zeer onderhoudend vinden, vinden anderen dat misschien ook. Een reisverhaal is geboren.
Van: Ilse
Aan: Harold F.
Datum: 20 oktober 2007
Betreft: De Kamergenote
Nou, dat klinkt leuk. Ik hoop dat je het voor elkaar krijgt. Ondertussen, hier in Ierland, ben ik terug in het Neptunes hostel voor een nacht. Ik rijd morgenochtend naar Rosslare en vertrek vanaf daar weer richting Nederland. Tot nu toe is Ierland met betrekking tot het weer en fotografie een uitstekend vakantieland geweest. Slechts één ochtend regen en ongeveer twintig goede foto's en er wordt nog geteld.
'The Burren' bleek inderdaad een woest gebied, maar niet helemaal wat ik had verwacht. Of het nu kwam doordat het een moeilijke plaats is om te leven, of omdat het seizoen bijna voorbij is, de mensen in de toeristenindustrie waren ongastvrij. De meeste andere gasten in mijn hostel waren Oost Europese arbeiders. Zij praten niet, lachen niet, beweren geen engels te spreken en zijn soms ronduit onbeleefd. De lokale bevolking was overigens vriendelijk.
Welke nationaliteit mijn kamergenoot van twee nachten had, daar ben ik nooit achter gekomen. Voornamelijk omdat ze geen woord gezegd heeft, natuurlijk. Ze was behoorlijk griezelig, ik zou niet verbaasd zijn geweest als ik wakker was geworden door de schittering van het blad van haar mes, nanoseconden voordat ze deed wat mij wereldberoemd zou maken. Ik besloot dat ze ofwel uit een erg vreemd land moest komen, ziek, kierewiet of gewoonweg continue stomdronken was. Ik was zo blij toen ik haar twee dagen later haar spullen zag inpakken en vertrekken, dat het me inspireerde tot een lied dat ik de hele dag zong.
Ik gokte erop dat ze ook een gastarbeider was, maar de receptionist dacht aan vakantie. Te zien aan haar schoenen, wandelde ze overdag. Ze droeg ook - en ik maak geen grapje - een skipak. Ik hoorde het knisperen als ze het uittrok ’s avonds laat. Ze deed dat in het aardedonker, na een avond hangen in een luie stoel in de televisiekamer. Ik weet dat, omdat ik, iedere keer dat ik er langs liep, keek of ze er nog steeds zat. En dat deed ze, sterker nog, zonder ook maar een vinger bewogen te hebben.
Nadat ze haar kleren had uitgetrokken, rommelde ze in haar bagage en maakte nog meer vreemde geluiden, welke ik hier toeschrijf aan een slecht passende plank. Daarna ging ze - opnieuw in het donker - naar de badkamer, vermoedelijk om zich op te frissen. Elk zichtbaar bewijs van deze "verschoning" ontbrak echter. Meer vreemde geluiden kwamen uit de badkamer, ik kan me niet half voorstellen wat ze deed en wat ze gebruikte om het te doen. Het betrof kraan, toilet en neussnuitgeluiden tegelijkertijd. Ik geloof niet dat ze ook maar een keer de douche gebruikte.
Onze mysterieuze dame gebruikte wèl papieren zakdoekjes, ze liet een spoor na door de hele kamer. Ik vond er zelfs een tussen mijn tassen, ze moet haar gesnoten neus in mijn zaakjes hebben gestoken. En dan, de "pièce de résistance", ging ze naar bed, wreef haar benen tegen de lakens met dat geluid dat je nekharen rechtop doet staan, en knakte uiteindelijk een teen. Dit moet haar bedtijd ritueel zijn geweest, want zij deed twee nachten achter elkaar precies hetzelfde.
Hoe dan ook, afgezien van een paar mooie foto’s van een mistige zonsopkomst, platteland scènes, blauwe bergen en een religieuze site, waren het graafschap Clare en Galway een beetje teleurstellend. Op de weg terug naar het zuiden voegde ik enkele afbeeldingen van koeien en een bruiloft toe aan mijn portfolio.
Okay, ik hou je niet langer van je werk, terwijl ik verder ga met het ontwerp van de website en een flinke kop koffie.
Ilse