Travelogue

Tijdens mijn reizen verzamel ik meestal drie of vier verhalen die ik dan via email deel met vrienden. En omdat zij die verhalen zeer onderhoudend vinden, vinden anderen dat misschien ook. Een reisverhaal is geboren.

Van: Ilse

Aan: Harold F.

Datum: 21 oktober 2007

Betreft: "Haar hoofd eraf!"

Wat afgelopen nacht gebeurde was zo hilarisch, ik moet het gewoon even delen. Dus voordat ik vertrek naar Rosslare, hier komt het. Ik vertelde je eerder dat ik die kabouters van je niet gezien heb, maar ik heb wel een reuzin ontmoet afgelopen nacht, die keer op keer viel en de verkeerde deur koos. Het was eigenlijk net een scene uit Alice In Wonderland.

Om het verhaal te waarderen, moet je de situatie kennen. Ik arriveerde gisteren in de namiddag terug in het Neptunes hostel in Killarney. Het was een lange rit geweest vanuit Lisdoonvarna en in het hostel werd ik opnieuw verwelkomd door een schoolgroep. Dit keer was het een beleefde groep, totaal verschillend van de nederlanders eerder. De jongens zagen er een beetje raar uit met hun retro Beatle-achtige kapsels, de meisjes hadden een interessante kledingkeuze gemaakt. De hele groep was vreemd bleek. Ik checkte in in een slaapzaal met zes bedden, op dat moment bezet door meisjes van vier verschillende nationaliteiten. Ze babbelden voornamelijk over meisjesdingen vanaf het moment dat ik voor het eerst binnenkwam tot het moment dat ik in slaap viel.

Ik ging naar de keuken om mijn maaltijd te bereiden, te verorberen en te aanschouwen hoe een keukenprinses-in-de-dop de knop van de gasleiding aanzag voor de knop van het gasstel en de keuken in lichterlaaie zette. Gelukkig greep een slimme jonge knaap snel de brandblusser en redde zo ons vege lijf. De nacht viel en het werd stil in het hostel. Ons internationale slaapzaal publiek was diep in slaap, toen de rust ruw werd verstoord door iemand die met veel lawaai de kamer instommelde. Het kostte me een paar verdwaasde minuten om te begrijpen wat er gebeurde. Dit was onze gewichtige Amerikaanse kamergenote, die eerder die avond had verkondigd dat ze een geoefend inneemster van verdovende middelen was.

Eenmaal in de kamer, stond ze lange tijd stil. Zoals later bleek in een bezopen poging een sms te versturen. Toen dat niet werkte, begon ze zich te ontkleden. Dit deed ze met veel hinkelen op een been, rammen van stapelbedden en tegen de vloer gaan. Minuten gingen voorbij voordat ze eindelijk in het bovenste stapelbed klom. Het zwaaide onder haar gewicht.

Tijd verstreek en de rust keerde weer. Tot een paar uur later, toen onze reuzin een behoefte voelde opkomen, en uit bed klom, nee viel, om deze te vervullen. Nog half slapend verbaasde ik me dat een getrainde drinkster, van haar omvang, na uren, kon nog steeds zo van de wereld kon zijn. In het donker zag ik haar overeindkomen, naar de deur strompelen en naar binnen gaan. Wat ze niet besefte, was dat ze in werkelijkheid de slaapzaal uitstapte. Zonder een sleutelkaart, kon ze onmogelijk weer binnenkomen. Ze begon wanhopig op de deur te hameren. Ik overwoog haar een poosje buiten te laten staan om te ontnuchteren, maar uiteindelijk won mijn teerhartigheid het.

Daarna was er nog een laatste voorval van een nu volledig ontwaakte slaapzaal die zich zorgen maakte dat onze reuzin op de badkamervloer in een dronken coma was geraakt. De vijandigheid waarmee ze onze vragen beantwoordde (haar lichaam blokkeerde de deur) stelde ons gerust, we konden haar links laten liggen. Tip voor toekomstige soortgelijke situaties: als je in Ierland bent, verspil dan geen tijd aan het zoeken naar kabouters, als dronken reuzen in overvloed aanwezig zijn.

Ilse